Fietsen in Amsterdam. Het zijn er veel. Heel veel. Ontiegelijk veel. Teveel.
Meer nog dan de inwoners.
En het lijken er steeds meer te worden.
Op vele plekken staan ze in de weg.
Versperren ze de doorgang.
Lelijke fietsen, de hele of halve wrakken, karkassen.
Tegen die rotzooi is geen kruid gewassen.
Vechten tegen de bierkaai.
Dweilen met de kraan open.
Om moedeloos van te worden.
De gemeente staat machteloos.
Wankelt als een aangeslagen bokser door de ring.
Alweer.
Hoeveel fietsparkeergarages ze ook aanleggen.
Om over het roekeloze gedrag van de hoofdstedelijke fietsers maar te zwijgen.
Dat is wereldwijd berucht.
Maar soms is er een lichtpuntje.
Een hoopgevend signaal.
Zoals van Bas Evers, die fietswrakken nieuw leven inblaast en op kleine schaal werkt aan een circulaire economie.
En er een boekje over maakte: Het geluk ligt op straat.

Hieronder een gesprekje met hem.
‘t Is maar dat u het weet.

Bas Evers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.